Thorns and Roses

Diary ng Caregiver Part 7

2005-08-19T06:17:00.000-07:00

Dear Diary,
Ang lakas ng kaba ng dibdib ko. Naalala ko yong balita sa diyaryo na isang caregiver ang naidemanda dahil napabayaan niya ang matandang lalaki sa shower.
Panay ang dasal ko kahit doon sa mga santo't santa na inalisan na ng lisensya ng pagkamartir at pagiging tagpatnubay sa mga nanawagan ng tulong.

"Mr. M, can you open the door please. I want to help you."
"I am not invalid, shy should I need your help?" boses niyang galing sa loob. Galit. Ngiiii
" Ow, I am sorry, I do not mean to offend you. Got fresh towels from the laundry. You might want them, warm and fresh-smelling."
" You do ? "

Ahaaa, lumalambot na. Pero sa boses niya ay nasa confused state siya.

"Want me to bring themt inside for you?"
" Okay."
"But the door is locked." isip, isip para mapabukas yong pinto.
"Then leave them by the door." Patay.
"They get soiled. Wanna open the door even just a tiny bit?" parang bata siyang kinakausap ko.
"Okay. but just tiny bit." sagot niya ulit.

"Promise, just tiny bit." Magtitirik ako ng kandila nito sa katedral, mabuksan lang niya ang pinto.

Maya-maya ay umawang ang pinto. Para akong ahente ng insurance na nabigyan ng pag-asang makausap ang maybahay kaya inilagay ko ang aking isang paa sa nakasiwang na pinto sa dakong ibaba para hindi niya na masara. Hindi ko inisip na baka bigla niyang isara, IPIT ang aking paa.

Sumilip siya sa siwang. Ohhhm may naamoy.......

ako. Ohmmmm may ginawa siya pero bakit nakapantalon pa siya?

"I think there should be a rescue operation by Wonder woman." sabi ko habang hawak ko pa ang tuwalya.
"You think so?". malumanay na ang kaniyang sagot.

"Would you let Wonder woman to come inside?"

"Who's wonder woman?, tanong niya, confused rin.

"Open the door and you will see her." patawarin ninyo po ako sa pagsisinungaling. Mag-ooffer ako ng 12 itlog, dasal ko.

Bumukas ang pinto. Umalingasaw ang amoy. Suot pa rin niya ang pantalon. Nahihiya siya pero inassure ko na okay lang.

Nagpabihis siya sa akin pagkatapos kong linisin siya mula paa. Para siyang bata na sumunod-sunod. Pagkatapos ko siyang mapaupo ay nilinis ko ang washroom.

Bumaligtad ang sikmura ko pero kailangang gawin ko. Trabaho.

Sampung minuto bago dumating ang aking karelyebo ay napahiga ko na siya sa kanyang kama.

Alam kong hindi na siya agitated at confused. Normal na siya. Sunud-sunuran siya sa akin.

Bago ako umalis ay sinabihan niya ako na napakabait ko raw. Ako raw ang pinakamabait.

" I am sorry for the mess. I am so embarrassed".

Sabi ko sa kaniya. Kahit ako minsan ganoon din. Muntik nang di umaabot kaya ayon naglalaba rin ako ng gabi.

Alam niyang kuwento ko lang yon pero pumikit siyang matahimik.

"Good night".

Diary of the caregiver 6
Diary of the caregiver 5
Diary of the caregiver 4
Diary of the caregiver 3
Diary of the caregiver 2
Diary of the caregiver 1

Diary of a Caregiver Part 6

2005-08-16T05:03:00.000-07:00

Dear Diary,
Magkahawak kamay pa ang mag-asawa nang dumating. Sa kanilang mga edad, nakakatuwang makitang may pagmamahalan sa kanila na hindi mo inaasahan sa bansang ang divorce ay napakadaling kunin.

Sabay pa silang naupo upang manood ng balita. Nakangiti sila pareho sa akin. Nagpahid tuloy ako ng aking mukha. Baka may nakikitang dumi ...

sa mukha ko na ikinatatawa nila. Pero ganoon lang pala talaga sila. Para bang siyang-siya silang magkasama. Masuwerteng mga tao, hanggang ang pag-ibig nila ay hindi pa rin nagbabago.

Makapal ang kurtina, hindi ko puwedeng ipamunas.

Lampas alas otso ng gabi ng halikan sa labi ng asawang babae ang lalaki upang pumunta na siya sa kaniyang sariling kuwarto. Sa isang hindi nasanay makakita ng mga matatandang naghahalikan sa harap ng tao, medyo nakaramdam ako ng hiya. Gusto kong matunaw. Kaya lang hindi naman ako yelo.

Oras na rin para ihanda ang matanda sa pagtulog. Kailangang dalhin na siya sa bathroom.

"Mr. __, time to sleep. Let me assist you prepare for bed."

Nagtangka siyang tumayo pero, inalalayan ko kaagad. Baka matumba, patay ako.
Inalis ko ang jacket, ang necktie at ang sinturon. Habang ginagawa ko ito ay isa-isa kong sinasabi ang aking ginagawa para alam niyang hindi ko siya inaabuso.

Ipinasok ko siya sa bathroom kung saan inihanda ko na ang kaniyang toothbrush na may toothpaste. Gusto niyang gamitin ang toilet. Kailangan daw lumabas ako.

Oo nga naman, kahit ako ayaw kong may kasama ako sa loob pag ako ay nagbabawas.

Paglabas ko ay bigla niyang isinara ang pinto. Kablam...

Asus, nasa loob siyang mag-isa. Paano na lang kung matumba siya. Patay.
Kumatok ako.

Walang sagot. Binubuksan ko ang pinto, nakalock. Ikalawang patay.

"Go away." sabi niya. Sta Clarang sumayaw ng pinong-pino. ehek.

Pagkatapos may kalabog akong narinig.

http://cathcath.com/?p=1402

http://cathcath.com/?p=1396
http://cathcath.com/?p=1380

http://cathcath.com/?p=1377
http://cathcath.com/?p=1372

Diary of the Caregiver part 5

2005-08-04T05:01:00.000-07:00

(salaysay ng caregiver sa Pusa)

Dear Diary,

Alas dose pa lang, umalis na ako sa aming apartment. Sa labas na ako kakain. Sa Chinatown. May murang to go doon. Magpapaputol din ako ng buhok sa beauty parlor.

Pagkatapos kong kumain sa isang Chinese restaurant ng chowmien over rice, tumuloy ako sa isang beauty parlor na mga Intsik din ang mga naggugupit.

Pinaupo ako ng isang lalaki na palagay ko hindi naman siya malambot ang balakang.
Hindi siya ang tipong magsasabi saiyo ng "This is San Francisco honey, you're not my type".

Sinumulan niyang putulin...

ang buhok ko na hindi man lang ako tinanong kung gaano kaikli o gaano kahaba ang puputulin. Pipi ba siya?

Sabi ko, wait a moment, aren't you gonna wet my hair?

Hindi rin siya sumagot. Ano siya bingi rin?
Tuloy ang pagputol niya sa buhok ko hanggang tumayo ako at lumabas ang aking pagkamaton.

"Wait a minute, but i am talking to you."
Takot niya. Bigla siyang about face at nawala sa likod ng kurtina.

Lumapit kaagad ang may-ari ng beauty parlor at nilapitan ako.

Humingi siya ng apology at siya na lang daw ang magtutuloy ng pagtrim ng buhok ko.

Hmmm amoy ko, hindi siya marunong mag English kaya hindi siya sumasagot.

Ayaw ko ang aking gagong gupit. Mukha akong gaga. Siningil ako ng naggupit sa akin.
Akk, hindi ko binibili ang kaniyang gunting at suklay. Mukha ba akong madaling lokohin?
Sabi niya may shampoo raw at blow dry.

Naglolokohan yata kami. Nakita niyang mas tuyo pa sa tuyong isda ang aking buhok, sisingilin niya ako ng shampoo. Leksiyon, tingnan ang bill na ibinibigay saiyo. Baka pati ang pangmeryenda nila nakasama doon. Lalong pumangit ang buhok. Tumayo sa galit. Hitsura ng Bride ni Frankenstein.

Maaga pa kaya dumaan ako sa isang thrift shop. Hmmm, maraming pocket book. Mura pa. Makabili nga para mabasa habang nagbabantay sa pasyente. Dumaan ako sa lingerie section.
Arghhh pati ba naman used na panties mabibili doon ? Ngee

Hinihintay ako ni Marcia sa labas ng apartment unit. Alas singko raw dapat ay handa na para sa dinner ang mag-asawa. Binibihisan ag matandang lalaki. Dahil mayroon na itong long sleeve shirt, kailangan na lang ay ang butterfly neck tie at ang dinner jacket. Uhhm. nakikinig ako.

Tinuruan niya ako kung paano gumawa ng butterfly necktie. Babala, kailangan gawin kong malakas dahil pagnainis ang matanda, nanapok. ARayyyy.

Mga 6:30 raw bumabalik ang mag-asawa. Nanonood ng news sa TV at pagkatapos ay ang kung
ano pang programa ang mapapanood sa cable.

Mula alas singko hanggang alas 6:30, libre ako dahil hindi pinapayagan ang mga narses/caregiver sa loob ng dining room.

Alas 8:00 oras na para ihanda siya sa pagtulog kagaya ng pagtoothbrush niya, pagpunta sa bathroom at pagpalit ng pajamas.

Kung minsan ang asawa ay lumalabas sa gabi o kaya ay pumupunta na siya sa kaniyang kuwarto kaya naiiwan ang caregiver sa pasyente.

Alas nuwebe, ang dating ng karelyibo. Siya naman ang magbabantay hanggang alas 7:00 ng umaga.

Turo sa akin ni Marcia na lagi akong handa oras na gumalaw ang kaniyang kamay. Ulkkk.

Pasok ako. Pinakilala ako ng asawa na siyang mag-aalaga (hindi sinasabing mag-aalaga)makakasama. Dapat huwag iparamdam na siya ay wala nang kapabilidad na
gawin ang mga dati niyang ginagawa.

Tawagin natin siyang Mr. M. Dati siyang executive director ng isang kumpaniya ng gamot.
Nalibot na niya ang buong mundo.

Ipinakita sa akin ni Marcia kung nasaan ang kaniyang mga gamit. Ang mga mamahaling pantalon. Ang mga dressshirt. Ang mga jackets at mga sapatos. Mayroon din siyang lalagyan ng
briefs, panyo, ties na iba't ibang kulay at mga pajamas. At mga tuwalya. Kamamahal. Mga tatak ay Neiman o kaya ay Bloomingdale. Walang Walmart at Target.

Oras na para ihanda siya sa dinner.

Turo sa amin. Kailangang makipag-usap sa pasyente at sabihin kung ano ang gagawin sa kaniya. Hindi yong hahablutin lang siya o biglang papatayuin.

"Mr. M. it's time to get ready for your dinner."
Pinungayan niya ako ng mata. Hmm masama akala yata nito ay iniimbita ko siya ng dinner date.

"Mr. M. You need to get up so you can put on your jacket. You got a nice tie (sus para akong sipsip) here. Sabay lagay sa kaniyang leeg. Ang anak ng patteng, nakalimutan ko kung saang direksiyon ko itatali, kaliwa o kanan. Bakit naman kasi hindi na lang yong may garter baga na ipapasok mo lang sa leeg, hilain ng kaunti, ayos na parang waiter o bagong gradweyt.

Nakita kong "agitated" na siya. Buti na lang dumating si Mrs. M. Nakahanda na siya. Para bang aattend palagi ng ball. Itong mayayamang talagang ito. Kakain na lang ng hapunan, nagpapaganda pa.

"Let me help you." At kinuha niya sa akin ang tie.Haaay. saved by the bell.

Sunod ang jacket.
"Mr. M., your left arm please." Pasok naman yong kaniyang kamay sa kaliwa.
Then your right arm. Pasok ang kanang kamay. Masunuring bata.

Kinawit ni Mrs. M ang kaniyang braso at nagpaalam.

Bago sila tuluyang umalis para pumunta sa malaking dining room sa ibaba, lumingon ang matandang lalaki at nagwika.
"What about you? Aren't you going to take your dinner. You might get hungry."

He talked. Sa isip ko, marunong pala siyang magsalita. At concerned pa siya sa akin. Gusto kong maluha. Sa likod ng kanilang pagkakasakit, sa mabuting tao, lumalabas pa rin ang kanilang kabutihan. Mamahalin ko ang taong ito. Nasaan ba ang toilet paper?

http://cathcath.com/?p=1396
http://cathcath.com/?p=1380

http://cathcath.com/?p=1377
http://cathcath.com/?p=1372

Diary of the Caregiver Chapter 2

2005-07-30T17:35:00.000-07:00

(Ang paglilimbag ko po ng kuwentong ito ay makapagbigay ng buhay sa mga dinaanan ng mga kababayan na pumasok sa isang hanapbuhay na hindi dapat ikahiya bagkus ay dapat isiping
isang marangal na trabaho-mas marangal pa sa mga pulitikong nangungurakot at ang kabuhayan ay nanggaling sa panggugulang nga kapwa).

Dear Diary,
Pagkatapos kong kumain ay bumalik ako sa kuwarto ng pasyente. Nandoon ang isang Pilipinang nars...

. Mabait siya. Tinanong niya ako kung matagal na ako dito USA. Sabi ko hindi pa.

Magaling na raw ang pasyente kaya ibabalik na ito sa kaniyang sariling apartment mga dalawang araw mula ngayon. Sabi niya, kung kailangan niya ang private duty nurse or caregiver, magapply daw ako.

Sabi ko, iisipin ko pa. Kasi masama ang ugali niya. Naninigaw. Puwede mong ireport sa nursing manager at i-lalog nila yon. Verbal abuse ng pasyente.

Pero kung mahaba raw ang pasensiya ko, dagdagan ko pa raw. Mga biktima ng Aleman ang karamihang pasyente roon at lahat sila ay dumanas ng kalupitan ng giyera. May mga matatanda raw doon ang nagtago ng dalawang taon sa ilalim ng lupa upang makaiwas lang sa
mga sundalo. Nakita nila kung paano pumanaw ang kanilang mga kasamahan dahil sa sakit, gutom at lungkot.

Paalis na siya nang magising ang matanda. Hinaplos niya ito sa noo at sa mahinang shhhh, natulog ulit ang matanda. Nababakas sa mukha nito ang mga pakikibaka sa malupit na mundo.

Hindi ko na siya ginising nang dumating ang oras ng aking pag-uwi. Isinulat ko sa log book ang aking ginawa para mabasa ng nursing manager sa susunod na shift.

Hindi na niya kailangan ang paliguan kaya hindi na na niya kailangan ang special caregiver na katulad ko. Yong mga Nursing assistants sa ospital na iyon ang bahala sa kaniya. Sa pagkain ng
hapunan at paglagay sa kaniyang kama sa gabi.

Sa ngayon, kailangang humingi ako ng bagong assignment sa agency para may susunod akong pasyenteng pagkakakitaan. Makuha tuloy ang aking tseke. Lingguhan ang aming pagkuha ng paycheck at mabuti ng mauna sa pila.

Lahat ng pagod at takot ko sa pag-aalalaga ay naalis nang makuha ko ang aking sahod. Eleven dollars bawa't oras habang ang mga nagtatrabaho sa mga fastfood ay kumikita ng limang dolyar lamang. Bawas ang taxes, federal at state taxes, social security at iba pa.

Sa labas ay nakangiti ang personnel manager na pinay. May hawak itong magandang alahas.
Paiyakan daw. Talagang nakakaiyan ang presyo. Pero kailangang makisama para sigurado ang assignment.

Sarap magdasal. Kunin na na sana siya...

Erase/erase/erase.

Makauwi na nga at makabili ng to-go.

Related article:

http://cathcath.com/?p=1372

Diary of a Caregiver- ang Sindeyrela na walang sapatos

2005-07-29T17:32:00.000-07:00

Dear mouse,
Balak ko sanang isama ito sa pinaysamerika ko, pero hihintayin ko na lang na magawaan ito ng subdomain.

Eh bakit naman kanyo gagawa ako ng diary na hindi naman sa aking karanasan ?
Kasi, muntik ng bumaha sa harap namin ng aking kausap ng ikuwento niya sa akin ang kaniyang karanasan nang bagong salta siya sa Estet at nagtrabaho siyang caregiver.

Asawa ho niya ngayon ay isang Pyuti. Propesor daw na matanda. Parang Sindeyrela ang kuwento kaya lang, they are not living happily ever after. Yon ang intrewesting, diva. Dahil meron siyang ibang minamahal. tsadasadsahan. Naisip ko, magandang kuwento. pangbreak sa mga nakakakunsuming balita ng pulitika sa bansa.

Kaya ito siya, sisimulan ko at ipinangangako ko sainyong sisikapin kong maging tunay na ....erm panatang makabayan pala yon... may update, sukdulang tawagan ko siya oras, oras para makuha ko ang buong kuwento. Ang pagsulat po ay sa akin ...ibig sabihin, ang katatawanan at ang kalungkutan...

ay aking hahabiin sa istilo kong nakakalokah. LOKAH.

Dear Diary,

Unang araw kong pag-aalaga sa isang babaeng matandang Aleman na dinala sa ospital mula sa kaniyang apartment dahil sa kaniyang pagkakadupilas sa banyo. Kailangan niyang may aalalay sa kaniya at mag-asikaso ng mga personal niyang pangangailangan.

Dear diary, mahirap ang bagong salta. Kahit marunong ako ng English, mayroon pa ring hindi ako maunawaan. Katulad ng utusan niya akong kunan siya ng PANTS sa closet ng kuwarto.
Dali-dali kong binuksan ang closet at inilabas ang nakahanger na pantalon.

Mga ache..minura niya ako nang katakot-takot. Sa Aleman. Buti na lang hindi ko naintindihan.
Bakit alam kong mura? Sa tunog at sa buka ng bunganga. Sabi niya sa akin, sa English na ang malutong na accent ng ALeman, saang sulok daw ng daigdig ako galing at hindi ko naintindihan ang salitang PANTS. Abah, eh gusto ko tuloy imbitahan si Merriam (Webster) para ipakita
sa kaniya ang meaning ng pants, pinaikling pantaloons.
( meaning an outer garment covering each leg separately and usually extending from the waist to the ankle ) From the waste to the uncle. Hah.

Ang kaniyang pants ay pantie. Grrrr. Sabagay ang pantie nga naman niya ay grandma's panties na kung ipapasuot mo kay Kris Aquino, para ka nakakitang Kris na may suot na maluwang na bloomer. (tama ba ang aking spelling?)

HOkey, hokey.

Nauuhaw daw siya. Gusto daw niya ay iced water. Kumuha raw ako ng ice sa ice box sa kitchen.

Takbo naman ako, bago siya magGerman na naman na hindi ko mawawaan. Hanap ako ng icebox. Wala.

Balik ako. Sabi ko walang icebox. Sigaw naman siya. BAKIT DAW MAWAWALA ANG ICE BOX eh maraming pagkain ang nakatago roon. Pagkaing nakatago ? Di ba icebox ang laman lang ay ice o kaya soft drinks na pinalalamig. KAINIS. Balik ulit ako sa kitchen. Tanong ko sa nars na pinay din, kung nasaan ang ice box.

Natawa siya. Tinanong niya kung ako ang private duty noong Aleman ? Sabi ko unfortunately yes.

Ow, she meant refrigerator.

Tang@#$%^& siya pala ang outdated. REfrigerator na ang tawag doon anoh.

Nakaraan ang kaniyang tanghalian ng wala siyang imik. Ubos niya ang pagkain. Baka akala niya
kakainin ko ang tira niya. HOY, hindi ako kumakain ng pagkaing kinakain niya anoh.

Ni hindi man siguro ako matitinga sa lengua. Wala pang kanin. Tseh.

Inilabas ko ang food tray doon sa hallway kung saan nakaparada ang malaking lalagyan ng mga food cart. Ala-una, ito ay babalikan para hilahin papunta sa kitchen.

Tinulungan ko siyang tumayo at ibinigay ko ang kaniyang walker. (ang walker ay pantulong para sa mga matatandang hindi makalakad mag-isa). Kailangang lagyan ko siya ng "belt"(kailangan matanong ang specific term para dito). sa kaniyang baywang kung saan pwede ko siyang gabayan paglakad. Hawak ang "belt" sa kaniyang likod, mahihila ko ito sakaling mawala ang kaniyang balanse. Hindi maaring hawakan siya sa kamay. Kapag siya ay bumagsak at hawak mo ang kamay, ay baka, kamay na lang ang hawak mo at ang katawan ay bumagsak na.NGIIIIII.

Iniupo ko siya sa toilet bowl. Leksiyon sa amin, bigyan ng privacy ang pasyente. Kaya pinikit ko ang aking mata. Parang tumalsik ang aking tainga nang sumigaw siya ng GET OUT.
May hinala ako, ditong NAZi ang Aleman na ito. Laging nakasabukot ang mukha.

Iniwanan ko siya. Buti rin at lumabas ako kung hindi, baka kumapit sa aking uniporme ang amoy ng pinalabas niya.

Pagkatapos kong i-plush ang toilet. Ginabayan ko siya pabalik sa kama. Mangani-nganing itulak ko siya para makatulog para tahimik ang aking mundo. Pero erase, erase, erase.

May treinta minutos akong lunch break. Takbo ako sa dining room. Hay salamat, may natira pang dolyar na pagkain. Sa isang dolyar, may isda o karne, gulay, sabaw, matamis at soda o fruit joys. Left-over po iyon sa menu ng mga pasyente. Hindi naman left-over galing sa tray , kung hindi sobrang niluto dahil para nga sa mga nagtatrabaho iyon sa convalescent hospital na iyon.

Itutuloy(wala ng papel).